Maniet Voets is in muzisch opzicht tamelijk veelzijdig. Ze verdient de kost met zeefdrukken, speelde bas in een punkband en bouwt net zo makkelijk een staande lamp als een open haard, die ze dan ook nog beschildert. Wat ze daar dan op schildert? Hetzelfde als op haar schilderijen: uitsluitend dieren. En dan niet zoals een Paulus Potter of een Salvador Dali dat deden, maar op een speelse, naieve en bijzonder fantasierijke manier, die zo vanzelfsprekend lijkt dat je op het eerste oog geneigd bent te denken: dat kan ik ook nog wel. Bij nader inzien valt echter op hoe subtiel de achtergronden en de - vrij grote - kontrasten tussen de direkte, heldere kleuren gekozen zijn en hoe elk geschilderd wezentje op zijn eigen manier een identiteit heeft gekregen. Soms ook een identiteit die niet lijkt te stroken met de werkelijkheid. Zo kun je met niet aflatende verbazing steeds opnieuw kijken naar de slang die met zijn tong een torretje op zijn buik kriebelt, waarbij het torretje schatert van het lachen. Nooit eerder maakte een slang een zo vriendelijke indruk als deze uit de penseel van Maniet.
Niet voor niets is Maniet een grote dierenvriend. Ze heeft er veel plezier in grappige menselijke eigenschappen in dieren te herkennen en die op het doek uit te beelden. Vandaar dat al haar creaties een enorme vrolijkheid en vooral ook optimisme en blijdschap uitstralen. Wie een werk van haar onder ogen krijgt zal een glimlach slechts met moeite kunnen onderdrukken en voortaan als een iets gelukkiger mens door het leven gaan.